Λένα Καραλή. Την γνωρίσαμε πριν αρκετά χρόνια λόγω της θέσης της στην Ιακωβάτειο Βιβλιοθήκη. Μιά Βιβλιοθήκη που αγάπησε πολύ, που αφιέρωσε μεγάλο μέρος του χρόνου της, που διεύθυνε με συνέπεια και αφοσίωση.

Η κα Καραλή, η «δική» μας, η Ληξουριώτισσα Λένα, η οποία συχνά πυκνά επισκέπτεται το Ληξούρι όπου αγάπησε και την αγάπησε, κυκλοφορεί το δευτερο της μυθιστόρημα.

«Ζωή σαν πικρή σοκολάτα» !

Το Βιβλιοπωλείο Happy House, φυσικά, έχει ήδη προμηθευτεί το βιβλίο και εσείς μπορείτε να το αποκτήσετε σήμερα κιόλας.

 «Προορισμός αυτών που μας αγαπάνε

είναι να μας πάνε πίσω,

εκεί που χάσαμε τον εαυτό μας»

Μικρή περίληψη του βιβλίου

«Μια νέα και όμορφη γυναίκα, η Μυρτώ, εγκαταλείπει την Ελλάδα μόλις μαθαίνει ότι είναι έγκυος για να μη γίνει εμπόδιο στην ευτυχία του αγαπημένου της Στέφανου. Φέρνει στον κόσμο ένα κοριτσάκι και ζει πια στη Γαλλία, όπου ένα χειμωνιάτικο βράδυ, καθώς ταξιδεύει μαζί με το παιδί της, τραυματίζεται σοβαρά σε τροχαίο και παθαίνει αμνησία. Όταν πια συνέρχεται, το παιδί έχει εξαφανιστεί.

Ποιά θα είναι η ζωή της Μυρτώς από την ώρα που συνέρχεται αλλά ανακαλύπτει ότι το αγγελούδι της έχει χαθεί; Πώς χάθηκε το παιδί; Θα ξαναβρεθεί ποτέ η μικρή Στεφανία; Τι απόγινε ο Στέφανος; Θα παίξει πλέον κάποιο ρόλο στη ζωή της;

 ΄Ερωτας, περιπέτειες, ίντριγκες, ανατροπές και ένας φόνος, συνθέτουν τον καμβά της ιστορίας μέσα από μια συναρπαστική πλοκή. Θα υπάρξει δικαίωση και λύτρωση ή θα θριαμβεύσει η αδικία;

Οι ζωές των ηρώων, που διασταυρώνονται  ερήμην τους, παρασύρονται από τον χείμαρρο των περιπετειών που ακολουθούν μέχρι η ίδια η ζωή να δώσει τις λύσεις.»

«…η μυρωδιά της σοκολάτας έβγαινε από το εργοστάσιο σαν ένα λεπτό, διάφανο συννεφάκι, που μάκραινε και απλωνόταν και σκέπαζε όλη την περιοχή… έμπαινε στα σπίτια και τρύπωνε στις μύτες των ανθρώπων και τους ξεσήκωνε…»

Λίγα λόγια για την συγγραφέα

Η Λένα Καραλή γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και παράλληλα δημιούργησε οικογένεια. Το μεταπτυχιακό της έχει θέμα τη Διδασκαλία της Ξένης Γλώσσας σε άτομα με εγκεφαλικες βλάβες. Δίδαξε στη δημόσια  εκπαίδευση, από το Γυμνάσιο ως το Πανεπιστήμιο, αποκομίζοντας σημαντική διδακτική πείρα και παιδαγωγική επάρκεια. Σταθμός στην καριέρα της υπήρξε η θητεία της ως διευθύντρια στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Ληξουρίου.

Με το διάβασμα και το γράψιμο ασχολείται από πολύ μικρή. Στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με  εθελοντισμό (Αρκτούρος, Χαμόγελο του Παιδιού, κ.ά.)

 

 «… Τότε εκείνος καταδυόταν στον μυστηριώδη, καυτό και υγρό, μεταξένιο βυθό της μέχρι που έφτανε στον πυθμένα του. Σταματούσε, έμενε ακίνητος εκεί για λίγο σαν να έψαχνε το όστρακο με το πιο σπάνιο μαύρο μαργαριτάρι…”

Καλοτάξιδο γλυκιά κυρία Λένα !

 

Αριστέα Χαριτάτου

lena karali zoi san pikri sokolata2

Την Πέμπτη, 18-05-2017 ομάδα ωφελούμενων του Κέντρου Διημέρευσης – Ημερήσιας Φροντίδας Ατόμων με Αναπηρία της Ένωσης Προστασίας της Ισότητας και των Δικαιωμάτων Α.μεΑ. «ΥΠΕΡΙΩΝ» πραγματοποίησαν επίσκεψη με τους εκπαιδευτές τους στο Νηπιαγωγείο Αγίας Θέκλης με στόχο την ένταξη των Ατόμων με Αναπηρία στο χώρο του Γενικού Σχολείου. Ενώ σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχει έντονο βιβλιογραφικό ενδιαφέρον και ερευνητική δράση γύρω από το θέμα «ένταξη-ενσωμάτωση», στη χώρα μας έχει σημειωθεί λίγη εξέλιξη, και αυτή κυρίως τα τελευταία χρόνια.

    Στην επίσκεψη αυτή τα παιδιά του Νηπιαγωγείου, στα οποία από την προσχολική εκπαίδευση μπαίνουν οι στόχοι, υποδέχθηκαν τα Άτομα με Αναπηρία με ιδιαίτερη χαρά. Έγιναν δράσεις γνωριμίας, δημιουργικής απασχόλησης με project συγκεκριμένου θέματος, που είχε ετοιμάσει η ομάδα των Α.μεΑ. οφελούμενων με τους εκπαιδευτές τους. Ο κατάλληλα οργανωμένος χώρος του Νηπιαγωγείου, η προετοιμασία των νηπίων από τις ευαισθητοποιημένες Νηπιαγωγούς τους σε θέματα ισότητας και αποδοχής λειτούργησε ενθαρρυντικά στην ομάδα των Α.μεΑ. να προβάλλουν το θέμα, που είχαν ετοιμάσει με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν σχέσεις αλληλεγγύης, αλληλοσεβασμού και αλληλοϋποστήριξης. Από την επίσκεψη αυτή απεδείχθη ότι οι σχέσεις Ατόμων με Αναπηρία με τους μαθητές ενός Γενικού Σχολείου έχουν πολλαπλά οφέλη για όλους όσους συμμετέχουν στην εκπαιδετική διαδικασία, εκπαιδευτικούς, «υγιή παιδιά», γονείς.

    Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στο Νηπιαγωγείο της Αγίας Θέκλης!

    Την Παρασκευή, 19-05-2017 το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Περατάτων επισκέφθηκε το Κ.Δ.Η.Φ. Α.μεΑ. στο Ληξούρι. Οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Περατάτων ξεναγήθηκαν στους χώρους του Κέντρου από τους ωφελούμενους και τους εκπαιδευτικούς τους και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε κοινό πρόγραμμα γνωριμίας, μικρού γεύματος, μουσικής με το Μαέστρο Σπύρο Θεοτοκάτο και παρακολούθησης Καραγκιόζη από τους μαθητές του Δημοτικού. Τα παιδιά και των δύο δομών αντάλλαξαν αναμνηστικές κάρτες και ομαδικές εργασίες, έγιναν από κοινού πολλές δράσεις και όλοι μαζί εκπαιδευτικοί-μαθητές-ωφελούμενοι πέρασαν μια πολύ δημιουργική και ευχάριστη ημέρα.

    Η εκπαίδευση και το σχολείο γενικότερα πρέπει να υποδέχεται όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από τις φυσικές, πνευματικές, κοινωνικές, συναισθηματικές, γλωσσικές ή άλλες ικανότητες. Το «σχολείο» είναι μια μικρή κοινωνία και ο όρος ουσιαστικά ξεφεύγει από τα όρια της εκπαιδευτικής ορολογίας και αποκτά νόημα και ουσία κοινωνική και πολιτιστική, αφού εμπεριέχει, αλλά και αντικατοπτρίζει την ιδεολογία και τη φιλοσοφία μιας «κοινωνίας για όλους».

 

Για το Δ.Σ.

Η Πρόεδρος,

Σοφία Μαροπούλου-Ζαφειράτου

🆘 για Αιμοδοσία! 🌡

Ένας Ληξουριώτης, 15 χρονών, ο Γεράσιμος Μπατιστάτος, δίνει αγώνα για τη ζωή στην εντατική του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» και έχει άμεση ανάγκη Λευκοκυττάρων.

Παρακαλούνται όσοι μπορούν & έχουν ομάδα αίματος Ο Rh + ή Rh- να επικοινωνήσουν με τον πατέρα του παιδιού κ. Νικόλαο Μπατιστάτο στο τηλέφωνο: 697 951 4903.

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων και μην ξεχνάμε … ΤΗΝ Ζωή σώζουμε ενός Παιδιού!

Τρομακτικά απόκρημνα βραχια βυθίζονται στα γαλανά νερά του Ιονίου Πελάγους. Έδαφος τραχύ, κατηφορικό και μερικώς δασωμένο, γεμάτο άγριους θάμνους και μυρωδιά μεθυστική θυμαριού. Νερά άλλοτε γαλήνια και άλλοτε αφρισμένα και πελώρια να μαγεύουν με τον θόρυβο την στιγμή που ξεσπούν την μανία τους στην στεριά και σκαλίζουν ασταμάτητα τα τεράστια βράχια δίνοντας τους μορφή και σχήματα.

Αυτές είναι οι πρώτες εικόνες που συναντά όποιος επισκέπτεται το Ακρωτήρι Σχίζα στα Κηπούρια…

Γαλήνη και θαυμασμός από το τοπίο… Ακρογιαλιές παρθένες με μοναδική πρόσβαση από την θάλασσα. Παντοντινοί επισκέπτες οι γλάροι να απολαμβάνουν αυτή την παραδεισένια ομορφιά….  Κρημνώδεις ακτές με λευκούς ασβεστολίθους να δημιουργούν αυτές τις ακρογιαλιές και να τις ντύνουν με εξωτικά χρώματα. Γαλαζοπράσσινα χρώματα.

 

Ένα μονοπάτι προσεγμένο, καθαρό ξεκινά από την Μονή Κηπουραίων και καταλήγει κάτω στο Ακρωτήρι της Σχίζας. Μιά διαδρομή όμορφη που διεγείρει το μυαλό και αυτό ξεκινά να πλάθει ιστορίες… Μονοπάτι που περνά μέσα από περνάρια, δένδρα που έχουν σχηματίσει μιά κρυψώνα έτσι ώστε ούτε ο ήλιος να μην μπορέσει να τρυπώσει… Δροσιά και σκιά… Μιά μικρή στάση… 

Και συνεχίζεις… Σαν άλλος εξερευνητής…. Και επιστρέφεις αφού χορτάσει κάθε κύτταρο σου αυτήν την άγρια μα και γαλήνια, ταυτόχρονα, ομορφιά, γεμάτη ενέργεια…. Λίγο πριν αποχωριστείς αυτόν τον παράδεισο, κάνεις μιά στάση στα κιόσκια της Μονής και αφήνεις το βλέμμα να πλανηθεί στον ορίζοντα… Στο απέραντο γαλάζιο και κλείνεις την μέρα και την βόλτα σου, αποχαιρετώντας και τον ήλιο ο οποίος χαρίζει εντυπωσιακά το τελευταίο φως του βάφοντας πορφυρό τον ορίζοντα…

Το καλύτερο; Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να ενοχλήσει αυτήν την ηρεμία, καθώς κινητά και ίντερνετ δεν έχουν σήμα… Μιά καθημερινότητα γεμάτη ένταση, απαιτεί λίγες στιγμές χαλάρωσης. Πάρτε νερό, ενημερώστε κάποιον που θα πάτε (αν πάτε μόνος/μόνη) και απολάυστε την βόλτα σας.

Α.Χαριτάτου

Η παραδεισένια παραλία της Αγ.Ελένη στον κάμπο των Δαμουλιανάτων

Η παραλία με την χρυσαφένια αμμουδιά, στην οποία επικρατεί συνωστισμός το καλοκαίρι, καθώς την επιλέγουν πολλές οικογένειες κυρίως από τα χωριά της Ανωγής.

Ανηφορίζεις από Ληξούρι προς τα χωριά της Ανωγής και παίρνεις τον δρόμο για Ρίφι-Δαμουλιανάτα. Διασχίζεις το χωριό των Δαμουλιανάτων και ξεκινάς την γεμάτη στροφές κατηφόρα για τον κάμπο με τα εκπληκτικά ηλιοβασιλέματα.

Κλείνεις τα μάτια και νομίζεις ότι ακούς τον απαλό θόρυβο του ήλιου που αγγίζει τον ωκεανό… Συνεχίζεις στον φιδίσιο δρόμο και αφού έχεις κόψει και μερικές βιολέτες και μαργαρίτες στο διάβα σου, κατηφορίζεις και αντικρύζεις αυτήν την παραλία…

Την παραλία της Αγίας Ελένη στον κάμπο των Δαμουλιανάτων.

Σπηλιές που έσκαψε το κύμα, βράχια κατάλληλα για βουτιές και μιά θάλασσα να την πιείς στο ποτήρι. Χειμώνα-Καλοκαίρι.

 

Γράφει ο Πέτρος Πετράτος

Για τον ομιλητή που αναλαμβάνει να σκιαγραφήσει την πολύπλευρη προσωπικότητα του Ανδρέα Λασκαράτου στο Ληξούρι δημιουργούνται αυξημένες υποχρεώσεις. Το ληξουριώτικο κοινό είναι φυσικό να έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα «Λασκαράτος», μια ευαισθησία και δεκτικότητα, που τις έχει θρέψει η ζωντανή παράδοση αυτού εδώ του τόπου δεκάδες χρόνια. Αλλά, ακόμη πιο αυξημένες είναι οι υποχρεώσεις όταν πρόκειται να μιλήσει ένας Ληξουριώτης μπροστά σε –κυρίως- Ληξουριώτες για ένα «δύσκολο» – επιτρέψτε μου για την ώρα αυτό το χαρακτηρισμό – για ένα «δύσκολο» Ληξουριώτη, όπως ήταν ο Λασκαράτος.

Θα προσπαθήσω, πάντως, να διαφωτίσω τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές της προσωπικότητάς του όσο γίνεται πιο αντικειμενικά, ώστε να εκτιμήσουμε και να αξιολογήσουμε το έργο και τη γενικότερη προσφορά του δίκαια και σωστά, χωρίς προκαταλήψεις και υποκειμενικές αυθαιρεσίες.

Ο Α. Λασκαράτος γεννήθηκε στο Ληξούρι το 1811 και πέθανε 90 χρόνων στο Αργοστόλι το 1901. Έζησε δηλαδή όλο σχεδόν το 19ο αιώνα. Από τον πατέρα του Γεράσιμο ήταν άρχοντας του Libro d’ oro, με αγροτική περιουσία στα περίφημα Ριτσάτα. Επίσης και από τη μητέρα του Στυλιανή Μάνεση ανήκε στους προύχοντες του Ληξουριού. Οι εγκύκλιες σπουδές του έγιναν στο Ληξούρι, στο Αργοστόλι και στη σχολή του Νεόφυτου Βάμβα στο Κάστρο. Ως μαθητής ήταν έξυπνος αλλά αμελής και απείθαρχος. [Ανάγνωση αποσπάσματος από την Αυτοβιογραφία – Άπαντα, τόμ. Α΄, σ.5]

Από το 1828 μέχρι το 1834 έζησε στην Κέρκυρα, κοντά στο θείο του Δημήτριο Δελαδέτσιμα, πολιτικό ενταγμένο στην αγγλόφιλη πολιτική. Τότε φοίτησε για λίγο στην Ιόνια Ακαδημία, στο Νομικό Τμήμα. Εκεί στην Κέρκυρα γνώρισε και τον Δ. Σολωμό, τον οποίο επισκεπτόταν στο σπίτι του και του έδειχνε τα στιχουργήματά του. Επιστρέφοντας στο νησί έμεινε μέχρι το 1836, για να φύγει μετά για νομικές σπουδές στο Παρίσι, ικανοποιώντας την επιθυμία του πατέρα του, ενώ ο ίδιος ήθελε να γίνει γιατρός. Συνέχισε τις νομικές σπουδές του στην Πίζα, απ’ όπου πήρε το 1839 το δίπλωμά του.

Εγκαταστάθηκε στο Ληξούρι και προσπάθησε να ασκήσει τη δικηγορία. Αισθανόταν όμως αποστροφή προς το επάγγελμα του δικηγόρου, γι’ αυτό και μετά από τέσσερα χρόνια το εγκατέλειψε. Το 1846, σε ηλικία 35 χρόνων, παντρεύτηκε την Πηνελόπη Κοργιαλένια, κόρη του μεγαλέμπορου Δημήτριου Κοργιαλένια, η οποία του παραστάθηκε και τον ενδυνάμωνε σε όλες τις τρικυμίες της ζωής του. Απέκτησαν 9 παιδιά, 7 κόρες και 2 γιους,- μια μεγάλη οικογένεια που του δημιούργησε απέραντη ευτυχία αλλά και σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Ακούμε δυο χαρακτηριστικά για τη γυναίκα του ποιήματά του. [Ανάγνωση ποιημάτων «Εις Λονδίνον το 1851», τόμ. Β, σ. 504, και «Ω Πηνελόπη μου», τόμ. Γ, σ. 166]

Το 1854 εγκαταστάθηκε στο Αργοστόλι, όπου και θα ζήσει όλη σχεδόν την υπόλοιπη ζωή του. Αν εξαιρέσουμε τα έξι χρόνια στην Κέρκυρα, τα τρία φοιτητικά του χρόνια στο Παρίσι και την Πίζα, μια σύντομη περιοδεία στην Κρήτη και άλλες δυο ετήσιες περίπου αποδημίες του στο Λονδίνο (1851 και 1856-57) ο Λασκαράτος έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του στην Κεφαλονιά, στο Ληξούρι μέχρι το 1854 και από τότε και στο εξής στο Αργοστόλι.

 

 

Το Φεβρουάριο του 1856 εκδίδονται τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς, το μοιραίο βιβλίο της ζωής και της σταδιοδρομίας του. Ακολουθούν ο αφορισμός του από τον μητροπολίτη του νησιού Σπυρίδωνα Κοντομίχαλο και τα έκτροπα του φανατισμένου πλήθους. Φεύγει για τη Ζάκυνθο, όπου του επιφυλάσσεται νέος αφορισμός. Νέα φυγή τούτη τη φορά μακριά από την Ελλάδα, στο Λονδίνο. Επιστροφή στη Ζάκυνθο τον Ιανουάριο του 1857. Μετά από δυο χρόνια εκδίδει τη μικρή οικογενειακή εφημερίδα με το συμβολικό τίτλο Λύχνο. Η έκδοση, όμως, του Λύχνου του δημιουργεί νέες περιπέτειες, καθώς έρχεται σε σύγκρουση με τον ηγέτη των Ενωτιστών Κ. Λομβάρδο από τη Ζάκυνθο και καταδικάζεται σε φυλάκιση. Στην εικοσαετία μετά την Ένωση παρουσιάζει πλούσια συγγραφική συγκομιδή, με τελευταίο σημαντικό έργο του, το 1886, το Ιδού ο Άνθρωπος – Ανθρώπινοι χαρακτήρες.

Στο μεταξύ, το 1884 έρχεται η πανελλήνια αναγνώριση: ανακηρύσσεται στην Αθήνα επίτιμο μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Αξίζει στο σημείο αυτό να διαβάσουμε τι έγραψε ο Γρηγόριος Ξενόπουλος για εκείνη την εμφάνιση του εβδομηνταοκτάχρονου ήδη Λασκαράτου: «[…] Όταν ανέβηκε στο βήμα ο ισχνός και ψηλός εκείνος γέρος με την αγαθή μα κάπως ειρωνική φυσιογνωμία, με τη γρυπή μύτη, με το πλατύ μέτωπο, με τα γκρίζα γένεια, με την κυρτή κάπως ράχη, ο Επτανησιώτης αριστοκράτης με την παλαιού κοψίματος ρεδιγκότα και το ψηλό καπέλο στο χέρι, τα χειροκροτήματα ξέσπασαν από παντού. Κι έπειτα έγινε σιωπή, που, αν δεν ακουγόταν το πέταγμα της μύγας, ακουγόταν όμως η φωνή του αδύνατη, υπόβραχνη, μια αδυναμία των φωνητικών οργάνων, όπως έλεγε ο ίδιος, που πάντα τον δυσκόλευε στη ζωή και στον αγώνα του. […] Συμπαθητκή όμως φωνούλα με τη χαρακτηριστική κεφαλονίτικη προφορά. […]».

Το 1889 ο φωτισμένος ιεράρχης της Κεφαλονιάς Γεράσιμος Δόριζας, που οι οπαδοί της θρησκοληψίας τον διέβαλαν ως αιρετικό, προτεστάντη και «οπαδόν αναρχικών ιδεών», θα ζητήσει, χωρίς να γνωρίζει τίποτε σχετικό ο Λασκαράτος, την άρση του αφορισμού, με αναφορά του προς τη Σύνοδο. Η τελευταία όμως απαιτούσε, σύμφωνα με το Κανονιστικό Δίκαιο, και δήλωση μετάνοιας από τον Λασκαράτο, κάτι που ο ίδιος αρνήθηκε. Και τότε ο Δόριζας, διακινδυνεύοντας το αξίωμά του και το κύρος του, έγινε απολογητής των λασκαράτειων αντιλήψεων, καθώς επέμενε στη Σύνοδο ότι ο Ληξουριώτης στοχαστής είναι πιστό τέκνο της Εκκλησίας, γεγονός που έπεισε τη Σύνοδο «να άρη και άνευ ομολογίας το επιτίμιον» τον Ιανουάριο του 1900. Τη νύχτα της 23ης προς 24η Ιουλίου του 1901 ήρθε ήρεμα το τέλος. Και έτσι, ο πρώην απόβλητος της Εκκλησίας κηδεύτηκε με όλες τις τιμές μέσα σε πανελλήνια αναγνώριση.

laskaratos4

Στο διάστημα του μακρόχρονου βίου του Λασκαράτου σημειώθηκαν σημαντικότατα γεγονότα στη νεοελληνική Ιστορία αλλά και ειδικότερα στην επτανησιακή. Όταν ήταν δέκα χρόνων, το 1821, ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση. Παραταύτα δε φαίνεται να επηρεάστηκε καθόλου από το συγκλονιστικό εκείνο γεγονός, καθώς η μούσα του έμεινε ασυγκίνητη και ξένη προς τον ελληνικό ξεσηκωμό. Αλλά και ως πολίτης του αγγλικού προτεκτοράτου των Επτανήσων, καθώς έζησε όλη σχεδόν την περίοδο της Αγγλοκρατίας, δε συγκινήθηκε καθόλου από το μεγαλειώδη ενωτικό αγώνα των Ριζοσπαστών. Έδειξε, ωστόσο, ιδιαίτερη προσοχή στα ζητήματα της ορθόδοξης πίστης και λατρείας, καθώς εκείνη την περίοδο της ξενοκρατίας παρατηρείται, και για λόγους αντικειμενικούς, μια γενικότερη αμάθεια στον κλήρο – πέρα από ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις – και μια συνακόλουθα προκλητική εκμετάλλευση της ευπιστίας των λαϊκών μαζών. Μετά την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα ο Λασκαράτος βίωσε τις προσπάθειες του νεοελληνικού κράτους για παραπέρα ανάπτυξη των συνόρων στο πλαίσιο της Μεγάλης Ιδέας και για εκσυγχρονισμό του κρατικού μηχανισμού μέσα κυρίως από την πολιτική του Χ. Τρικούπη. Τέλος, την ίδια περίοδο έζησαν και δημιούργησαν στα Ιόνια και στην Ελλάδα οι Σολωμός, Κάλβος, Βαλαωρίτης, Άβλιχος, Ραγκαβής, Ροϊδης, Ψυχάρης, Παλαμάς, Παπαρρηγόπουλος κ.ά., με κάποιους από τους οποίους βρισκόταν σε επικοινωνία.

Μέσα σε αυτό, λοιπόν, το ιστορικοπολιτικό και πνευματικό κλίμα έζησε, έδρασε και ανέπτυξε την προσωπικότητά του ο Λασκαράτος.

         Ποια ήταν όμως αυτή η προσωπικότητα;

Είναι άρχοντας του Libro d’ oro με αρκετή περιουσία. Είναι σπουδασμένος στην Ευρώπη, laskaratos«φωτισμένος», πουριτανός, «μεταρρυθμιστής», αλλά κοινωνικά και πολιτικά συντηρητικός. Απαλλαγμένος από άμεσες βιοτικές φροντίδες επί πολλά χρόνια, στοχάζεται και γράφει για την οικογένεια, τη θρησκεία, την πολιτική, την κοινωνία και τη γλώσσα, δημοσιογραφεί συνέχεια, αλληλογραφεί με σύγχρονούς του λογίους, δημοσιεύει ποιήματα ή κείμενα κριτικής, πολεμικής και στοχασμών.

Τα κτήματά του τα καλλιεργεί με σέμπρους και το καλοκαίρι συνήθως το περνάει στα Ριτσάτα. Βρίσκεται σε συνεχή αντιδικία με τους σέμπρους του, γιατί δεν είναι, κατά τη γνώμη του, εντάξει στις υποχρεώσεις τους, ή με τους γύρω χωρικούς, γιατί του ρημάζουν την περιουσία του, δημοσιεύοντας γράμματα στις εφημερίδες, υποβάλλοντας αναφορές στις αρχές και τρέχοντας στα δικαστήρια.

Το 1856 έρχεται το σκάνδαλο του αφορισμού. Και αμέσως μετά ακολουθούν εξευτελισμοί, διωγμοί, εξορία και ποικίλα βάσανα. Με τους κατατρεγμούς, τα κτήματα παραμελούνται, οι οικονομικές του δυνατότητες περιορίζονται κατά πολύ και αρχίζουν τα δάνεια, ενώ η γυναίκα του – πολύτιμος συμπαραστάτης του – ανοίγει, όχι για μεγάλο διάστημα, ιδιωτικό σχολείο στο Αργοστόλι (1863).

Και όσο περνούν τα χρόνια, ο απροσάρμοστος, εριστικός και εκρηκτικός Λασκαράτος γίνεται λιγότερο οξύς και επιθετικός, όλο πιο ήπιος και νηφάλιος. Ιδίως μετά τη δίκη του με τη Σύνοδο (τέλη του 1869) ζει ήσυχα κοντά στη μεγάλη οικογένειά του, σεβαστός και αναγνωρισμένος από το πανελλήνιο πνευματικό κοινό.

Θα εξετάσουμε στη συνέχεια τις κυριότερες εκδηλώσεις της προσωπικότητάς του: τη στάση του απέναντι στη θρησκεία και την Εκκλησία και την περιπέτεια του αφορισμού, τις πολιτικές και κοινωνικές του αντιλήψεις, τις γλωσσικές του απόψεις, τη σάτιρά του και τέλος το συγγραφικό του έργο.

Οι θρησκευτικές του αντιλήψεις – Ο αφορισμός

Ο Λασκαράτος πολέμησε με πάθος την τυπολατρία της Εκκλησίας και τις υπερβολές του κλήρου. [Ανάγνωση από Τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς / «Θρησκευτικά», τόμ. Α΄, σσ. 133-135 και σ. 123]. Αυτό δε σημαίνει πως ήταν άθεος. Αντίθετα, παρέμεινε σταθερός στη θρησκευτική του πίστη και, μάλιστα, με κάθε ευκαιρία ομολογούσε με παρρησία και χωρίς περιστροφές την πίστη του στο Θεό. Μόνο που η πίστη του αυτή διακρινόταν από πανθεϊσμό και ορθολογισμό. Είναι επηρεασμένη σίγουρα από το φιλοσοφικό ορθολογισμό   του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και το φιλελευθερισμό της Γαλλικής Επανάστασης και ίσως και από τις αντιλήψεις της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Γι’ αυτό ακριβώς διαφοροιποιείται αρκετά από το επίσημο δόγμα και την Παράδοση της Ορθοδοξίας.

laskaratos2        Η μελέτη των σχετικών λασκαράτειων κειμένων μας πείθει ότι ο Ληξουριώτης στοχαστής ως θρησκευόμενη προσωπικότητα «πάλλεται από θρησκευτική συγκίνηση και στοχασμό». Διακατέχεται, βέβαια, από «μια, γενική και αόριστη ίσως, ορθολογιστική και όχι ορθόδοξη, αλλά πάντως βαθύτατη πίστη στο Θεό». Είναι οπαδός της θρησκείας του Χριστού, χωρίς μεταφυσικές ανησυχίες, καθώς η «μυστική» πνευματικότητα της Ορθοδοξίας τον άφησε εντελώς ασυγκίνητο. Ας ακούσουμε σχετικό απόσπασμα. [Ανάγνωση από την Απόκριση εις τον Αφορεσμόν, τόμ. Α΄, σσ. 306-307]. Απ’ όσα ακούσαμε, νομίζω ότι αναμφισβήτητα μπορούμε να συμφωνήσουμε πως το «πιστεύω» του διαφέρει από το επίσημο χριστιανικό, παραμένει όμως γνήσιο και ειλικρινές, ικανό να εκφράσει μια ζωντανή και πηγαία θρησκευτική προσωπικότητα, πέρα από δόγματα, παρεκκλίσεις και θρησκευτικές ή πολιτικές σκοπιμότητες.

Αν, τώρα, θελήσουμε να εξετάσουμε την πολιτική σημασία που είχε ο θρησκευτικός φιλελευθερισμός και ορθολογισμός του Λασκαράτου στην πράξη, όταν δηλαδή τον έφερε σε μετωπική ρήξη με τον κλήρο της Κεφαλονιάς τον εποχή που στο νησί και γενικότερα στα Επτάνησα είχε ξεδιπλωθεί ο ριζοσπαστικός ενωτικός αγώνας, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στην προκειμένη περίπτωση οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας την αντιφατική προσωπικότητα του Ληξουριώτη στοχαστή, την οποία συνδιαμορφώνουν δυο αντίρροπες δυνάμεις, ο θρησκευτικός φιλελευθερισμός και ορθολογισμός και η συντηρητική πολιτική ιδεολογία. Τον πρώτο τον έμαθε με τις σπουδές του στη Δύση, ενώ τη δεύτερη του την καλλιέργησε η αρχοντική του καταγωγή και η κοινωνική του τάξη, από την οποία ουσιαστικά ποτέ δεν αποδεσμεύτηκε.

Οι δυο αυτές δυνάμεις, αντιφατικές μεταξύ τους, ενισχυμένες και από την εριστική του laskaratos3ιδιοσυγκρασία, του διαμόρφωσαν μια «δύσκολη», μια ιδιόρρυθμη προσωπικότητα, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί ο, κατά τα άλλα πανέξυπνος, Λασκαράτος σε λαθεμένη ερμηνεία της σύγχρονής του κοινωνικής κατάστασης. Έτσι, πίστεψε ότι η κακοδαιμονία της επτανησιακής και ειδικότερα της κεφαλονίτικης κοινωνίας οφειλόταν στην απουσία πραγματικής θρησκευτικής συμπεριφοράς και ζωής στην άρχουσα τάξη και στην έλλειψη μόρφωσης και κριτικής ικανότητας στο λαό. Το πρώτο ξεστρατίζει τον άνθρωπο από το λόγο και το νόμο του Θεού, που είναι η ηθική και η αγάπη και γι’ αυτό τον οδηγεί στη δημοκοπία και την «αγυρτεία», θρησκευτική και πολιτική. Το δεύτερο καλλιεργεί τις κατάλληλες συνθήκες, για να δράσουν οι δημοκόποι και «αγύρτες». [Ανάγνωση από Τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς, τόμ. Α΄, σσ. 94-96].

Μέσα σε αυτό το συλλογιστικό σχήμα κινήθηκε ο κοινωνικός προβληματισμός του Λασκαράτου. Έκανε σωστή διάγνωση της κοινωνικής κατάστασης, αλλά δεν μπόρεσε να εντοπίσει την πραγματική αιτία της. Και όχι μόνο αυτό: επιπλέον, ως αιτία εξέλαβε το κοινωνικό αποτέλεσμα. Έτσι, νομίζοντας ότι εντόπισε τα αίτια της κοινωνικής κακοδαιμονίας, βάλθηκε να διορθώσει την κοινωνία. Προσέδωσε, λοιπόν, στον εαυτό του «ιεραποστολική» ιδιότητα και με αίσθημα ευθύνης ανέλαβε έργο «αναγεννητικό» και «ανακαινιστικό», έτοιμος να χτυπήσει και να χτυπηθεί με τα δύο θηρία, την πλάνη και την ανοησία. Ξεκινούσε το διμέτωπο αγώνα του, θρησκευτικό κατά της Εκκλησίας και πολιτικό κατά του Ριζοσπαστισμού.

Το όλο θέμα του «αφορισμού» συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της όλης προσωπικότητας του Λασκαράτου. Το 1856, όταν εκδόθηκαν τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς –βιβλίο πολεμικής κατά της Εκκλησίας και κατά των Ριζοσπαστών – η Εκκλησία προχώρησε σε μια φοβερή πράξη μεσαιωνικού σκοταδισμού σε βάρος του Λασκαράτου: αφόρισε και το βιβλίο του και τον ίδιο (ενώ στην περίπτωση του Εμμανουήλ Ροϊδη αφόρισε μόνο το βιβλίο του Πάπισσα Ιωάννα). Οι καμπάνες σήμαιναν νεκρικάτα κι ένας απαράδεκτος λίβελος, προσβολή για το ανθρώπινο πνεύμα, διαβάστηκε στις εκκλησίες. Η πράξη του αφορισμού ήταν ολέθριο σφάλμα, που κυρίως έβλαψε την Εκκλησία παρά τον Λασκαράτο. Η πρώτη εκτέθηκε ως ανελεύθερη, μη ανεκτική και, γιατί όχι, εκδικητική, ενώ ο δεύτερος δικαιώθηκε αλλά και μυθοποιήθηκε. Εξάλλου, όσο κι αν η πρακτική του αφορισμού ήταν τότε κάτι το συνηθισμένο για κοινά κυρίως αδικήματα – και είναι γνωστές πολλές τέτοιες περιπτώσεις – ο συγκεκριμένος αφορισμός ήταν μια πράξη σίγουρα άδικη αλλά και νομικά άκυρη, καθώς δεν είχε συσταθεί, όπως όριζε η σχετική νομοθεσία, εκκλησιαστικό δικαστήριο.Andreas_Laskaratos

Ο Λασκαράτος δεν κάθησε με τα χέρια σταυρωμένα. Θεώρησε αναγκαίο να απαντήσει. Κι όταν κανείς πρέπει να αντικρούσει μια φοβερή ποινή, όπως είναι ο εκκλησιαστικός αφορισμός, με ποικίλες συνέπειες για τον ίδιο τον «αφορισμένο» και το οικογενειακό του περιβάλλον, είναι λογικό να εξοπλιστεί όσο γίνεται τελειότερα, προκειμένου να καταστεί νικηφόρα η αντεπίθεσή του. Και ο Λασκαράτος χρησιμοποίησε ως όπλα του το δίκιο, την αλήθεια, τη γνώση, τη σάτιρα και την ειρωνεία: βασίστηκε στο δίκιο, αξιοποίησε τη γνώση, χρησιμοποίησε την αλήθεια, και μεταχειρίστηκε τη σάτιρα και την ειρωνεία, και όλα αυτά με τη μεγαλύτερη δυνατή αγωνιστικότητα και με καταπληκτική ευστοχία. Η Απόκριση εις τον Αφορεσμόν του Κλήρου της Κεφαλονιάς είναι το πιο δυνατό έργο του, το οποίο όμως, ενώ το έγραψε ευθύς αμέσως εκείνο τον καιρό του διωγμού (1856), τον εξέδωσε μετά από δώδεκα χρόνια (1868). Ο λασκαράτειος λόγος σε αυτό το βιβλίο «χύθηκε καυτός, συντριπτικός, μαστίγιο που ματώνει και η Απόκριση ολόκληρη έγινε σωστός καταπέλτης». Και τελικά, ο Λασκαράτος όχι μόνο με στέρεα επιχειρήματα αντέκρουσε τον αφορισμό του, αλλά και τον γελοιοποίησε και επιπλέον από κατηγορούμενος έγινε δριμύς κατήγορος. Το απόσπασμα από την Απόκριση εις τον Αφορεσμόν που θα ακούσουμε, δείχνει την αξιοθαύμαστη ψυχική του δύναμη, μια δύναμη εκδηλωμένη σε μέρες διωγμού και ποικίλων βασάνων, σε ώρες κινδύνου και αδιεξόδου. [Ανάγνωση από τον τόμ. Α΄, σ. 296].

Μετά την Απόκριση ήρθε το βιβλίο του Η δίκη μου με τη Σύνοδο (1869). Αναφέρεται στη δίκη που προκάλεσε η Σύνοδος εξαιτίας της Απόκρισής του και ο Λασκαράτος δικάστηκε στο Κακουργιοδικείο του Αργοστολιού. «Η υπόθεσή μου», θα γράψει ο Λασκαράτος, «ήτον μία από εκείνες διά τες οποίες κάθε δικαστής πηαίνει στο Δικαστήριο με την απόφαση καμωμένη». Οι ένορκοι όμως τον αθώωσαν. Στο βιβλίο, πάντως, αυτό ο Λασκαράτος, «είτε γιατί έχουν περάσει τα χρόνια (από το 1856) και έχει υποχωρήσει η πρώτη έξαψη, είτε γιατί θέλει να τελειώση πια μ’ αυτήν την υπόθεση χωρίς νέες περιπέτειες, είτε γιατί το θέμα είναι ουσιαστικά το ίδιο, δεν είναι τόσο μαχητικός. Χωρίς να κάνη την παραμικρή υποχώρηση στις πεποιθήσεις του, τώρα είναι πιο μετριοπαθής, πιο ήρεμος, πιο μειλίχιος». Μετά από τη δημοσίευση αυτού του βιβλίου η Εκκλησία δεν ξαναενόχλησε τον Λασκαράτο, ούτε αυτός επανήλθε στην εναντίον της πολεμική.

Οι πολιτικές του αντιλήψεις

Επανερχόμενοι στις πολιτικές του αντιλήψεις, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ο Λασκαράτος αγνόησε τη βασική αιτία της κακοδαιμονίας τότε στα Επτάνησα, δηλαδή την αγγλική κατοχή. Αντίθετα, οι Ριζοσπάστες αυτήν θεωρώντας την, και σωστά, ως κύρια αιτία, αγωνίστηκαν να την εξαλείψουν. Το ριζοσπαστικό ενωτικό κίνημα απαιτούσε την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, ζητώντας ταυτόχρονα τη γενική δημοκρατική ανάπλαση του νεοελληνικού κράτους. Ο Λασκαράτος, όμως, με όση δύναμη πολέμησε τα κακώς κείμενα της Εκκλησίας με άλλη τόση πολέμησε και το ριζοσπαστικό κίνημα και τον εθνικοδημοκρατικό του αγώνα, τολμώντας να υποστηρίξει μάλιστα ότι πίσω από την Εκκλησία που τον καταδίωκε κρύβονταν οι Ριζοσπάστες! Αν και πανέξυπνος, ιδεολογικά όμως δέσμιος της κοινωνικής τάξης ο Λασκαράτος, και γι’ αυτό ξεκομμένος από την ιστορική πραγματικότητα της εποχής του, δεν μπόρεσε να καταλάβει τον ενωτικό ριζοσπαστικό αγώνα, επηρεάστηκε από λεπτομέρειες πολύ δευτερεύουσας σημασίας – τα δέντρα τον εμπόδισαν να δει το δάσος – και πολέμησε χωρίς κανένα δισταγμό τους Ριζοσπάστες. Στα παρακάτω αποσπάσματα από Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς ο Λασκαράτος αποτυπώνει με καθαρό τρόπο η άποψή του για το ριζοσπαστικό κίνημα και τους ηγέτες του. [Ανάγνωση από τον τόμ. Α΄, σ. 148 και σσ. 155-156].

diathiki laskaratou         Δείγμα, επίσης, της πολιτικής του εμπάθειας προς τον καθένα που μάχεται κατά της Προστασίας και των ντόπιων υποστηρικτών της είναι το πολύστιχο στιχούργημά του «Η Βάρκα-Κανονιέρα ή η Φιλελευθερία Κεφαλονίτισα». Αναφέρεται στις ταραχές που σημειώθηκαν στο Αργοστόλι το 1833 και δε διστάζει να ονοματίσει εκείνη τη φιλελευθερία των Κεφαλονιτών με το όνομα μιας πόρνης, της Βάρκας-Κανονιέρας.

Όταν το νησί συγκλονιζόταν από τις εξεγέρσεις του 1848 και 1849 και η Αγγλική Προστασία, μετά το όργιο τρομοκρατίας και θανατώσεων που είχε επιβάλει, ζητούσε να διασκεδάσει την παγκόσμια κατακραυγή με κατευθυνόμενα ευχαριστήρια έγγραφα, ανάμεσα στις 526 υπογραφές «καταχθονίων και σκιοφόβων ανθρώπων» διαβάζουμε και το όνομα του Ανδρέα Λασκαράτου.

Όταν οι Ριζοσπάστες με τον ανένδοτο αγώνα τους κατόρθωσαν να εκλέξουν τους δικούς τους αντιπροσώπους στην Θ΄ Ιόνια Βουλή το 1850, τους Ηλία Ζερβό Ιακωβάτο, Ιωσήφ Μομφερράτο, Γεράσιμο Λιβαδά, για να αναφέρω τους σημαντικότερους – ήταν τότε που απέτυχε να εκλεγεί ο Λασκαράτος – ο τελευταίος, διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα, χαρακτήριζε τους ριζοσπάστες βουλευτές δημοκόπους και αγύρτες: «Βρήκα την εκλογική κονίστρα γεμάτη δημοκόπους, που υποσχόντανε στον αμόρφωτο λαό να διώξουν τους Άγγλους και να τον ενώσουν με την Ελλάδα».

Ενώ οι Ριζοσπάστες, με το δικό τους κοινωνικό προβληματισμό και το δικό τους ηρωϊκό αγώνα, απαιτούσαν το διώξιμο των Άγγλων από τα Επτάνησα και ζητούσαν την Ένωση με μια δημοκρατική Ελλάδα ως βασική προϋπόθεση για τη θεραπεία του κοινωνικού κακού, ο Λασκαράτος πρότεινε την εγκατάλειψη του πολιτικού αγώνα και την «ηθίκεψη της κοινωνίας» με οικογενειακές (και όχι πολιτικές) εφημερίδες, με διαπαιδαγώγηση της νεολαίας και με την «οικογενειοκρατία». [Ανάγνωση από Τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς / «Πολιτικά», τόμ. Α΄, σσ. 168-169].

Αυτός ήταν ο πολιτικός Λασκαράτος: βαθειά συντηρητικός και «αντιδραστικός». Τα φιλελεύθερα και δημοκρατικά κηρύγματα του Διαφωτισμού δε βρήκαν βαθύτερη απήχηση στο μυαλό του αρχοντομαθημένου Ληξουριώτη. Γι’ αυτό πολέμησε το Ριζοσπαστισμό με το σχήμα της «αγυρτείας» και της «πλάνης». Αποδεχόταν την Αγγλική «Προστασία», ζητώντας μόνο μερικές μεταρρυθμίσεις ηθικού χαρακτήρα. Επομένως, πολύ δίκαια η Ιστορία έχει αγνοήσει τον πολιτικό Λασκαράτο. Και όπως πολύ εύστοχα έχει γράψει ο Γιώργος Αλισανδράτος «ο αντιριζοσπαστισμός του [Λασκαράτου…] κοιταγμένος από πολιτική και κοινωνική άποψη είναι ιστορικά καταδικασμένος». Ωστόσο, είναι προς τιμή του Ληξουριώτη στοχαστή ότι αργότερα, μετά την Ένωση, παραδέχτηκε σιγά-σιγά κάποια στοιχεία κοινωνικής μεταβολής. Στα χρόνια του Χαρ. Τρικούπη, τότε που γινόταν ένας βαθύτερος αστικός μετασχηματισμός στη χώρα, ο Λασκαράτος ενστερνίστηκε το τρικουπικό ανανεωτικό πνεύμα της εποχής και καταδίκασε την κομματική διαφθορά και τη φαυλοκρατία.

Ο Λασκαράτος για τη Γλώσσα

andreas lakskaratos       Ένα από τα κεφάλαια που συνθέτουν την πνευματική προσωπικότητα του Λασκαράτου είναι και η στάση που κράτησε στο γλωσσικό ζήτημα.

Ο Λασκαράτος πιστεύει στη δημοτική και πολεμά το λογιοτατισμό. Γράφει στη δημοτική την οποία και υπερασπίζεται με πάθος σε όλη του τη ζωή. Η επτανησιακή πνευματική παράδοση, είτε ως μελέτη είτε ως περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ασφαλώς και η Κρητική λογοτεχνία, το έργο του Βηλαρά και του Χριστόπουλου αλλά και οι σπουδές του στην Ευρώπη του έδωσαν το μεγάλο δίδαγμα για την ανάγκη της εθνικής γλώσσας. Και είναι άξιο παρατήρησης το ότι ο στοχαστής, που δεν έγραψε τίποτε για την Επανάσταση του 1821 και πολέμησε με σφοδρότητα το Ριζοσπαστισμό, συνδέει αναπόσπαστα τη γλώσσα με το έθνος και υποστηρίζει ότι το έθνος θα προοδεύσει αν βασιστεί στην εθνική-δημοτική του γλώσσα, ενώ ο λογιοτατισμός μόνο ζημιά μπορεί να φέρει. Τα 1884, στην κρίσιμη δεκαετία του γλωσσικού ζητήματος, έγραψε τις μελέτες του Περί γλώσσης και Η γλώσσα, στις οποίες αναπτύσσει τις γλωσσικές του αντιλήψεις, χωρίς να παραλείπει τις επιθέσεις του κατά του λογιοτατισμού. Στο γλωσσικό, λοιπόν, θέμα, ο Λασκαράτος εντάσσεται ανάμεσα στους πρωτοπόρους.

Ας ακούσουμε κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις του για τη γλώσσα. [Ανάγνωση από τον τόμ. Γ΄, σ. 521 και σσ. 524-525, 530].

Είναι προφανές ότι ο Λασκαράτος αποδέχεται τον κοινωνικό προορισμό της γλώσσας και θεωρεί, πολύ σωστά, το γλωσσικό ζήτημα όχι μόνο φιλολογικό αλλά και κοινωνικό. Δέχεται επίσης την αξία της αισθητικής της γλώσσας, αν και στα γραπτά του δε φαίνεται να εφαρμόζει όσα θεωρητικά υποστηρίζει. Γι’ αυτό και η γλώσσα του είναι ακατάστατη, ακατέργαστη, πολλές φορές γεμάτη λάθη λεξιλογικά, ορθογραφικά και συντακτικά. Το λεξιλόγιό του είναι ανακατεμένο με λόγιους τύπους και πάρα πολλούς ιδιωματισμούς, τόσους που ο αναγνώστης, εάν δεν είναι Κεφαλονίτης ή τουλάχιστον Επτανήσιος, χωρίς γλωσσάριο είναι δύσκολο να καταλάβει το κείμενο. «Είτε από αδυναμία, είτε από αδιαφορία, συνήθως παραβλέπει την επιμέλεια του ύφους και το αισθητικό αποτέλεσμα και γράφει τη δημοτική – τη δημοτική του καλύτερα – όπως αυτός την αισθάνεται και όσο μπορεί». Ωστόσο, ο λασκαράτειος λόγος είναι γενικά σωστά δομημένος, με τη φράση απλή και περιεκτική και τα νοήματα σαφή και καθαρά.

Η σάτιρα του Λασκαράτου

Ο Λασκαράτος δίνει μεγάλη σημασία στη σάτιρα. Για να πολεμήσει την κοινωνική κακοδαιμονία, για να αναμορφώσει την κοινωνία, για να γίνει, τέλος πάντων, ο κοινωνικός και ηθικός αναμορφωτής, θα χρησιμοποιήσει τη σάτιρα. Ο τόπος που τον γέννησε ήταν το πιο πρόσφορο περιβάλλον, για να του καλλιεργήσει στη σατιρική διάθεση. Η λαϊκή θυμοσοφία του Ληξουριού, η κεφαλονίτικη χιουμοριστική διάθεση ανάμεικτη μ’ έναν ιδιότυπο και πνευματώδη ορθολογισμό, αποτελούν το πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα αναπτυχθεί το δικό του σπινθηροβόλο πνεύμα, δροσερό, σπαρταριστό και αστραποβόλο.

Στο σονέτο του «Υποδοχή σατυρικού» παρουσιάζει το σατιρικό ως «ηθικό γλύπτη», ο οποίος θέλει και προσπαθεί να φιλοτεχνήσει από το ακατέργαστο μάρμαρο το άγαλμα του ανθρώπου στολισμένο με ηθική και ανθρωπιά. Στα «Στιχουργήματά» του (1872) η σάτιρα παρομοιάζεται με «ηθική εγχείριση» της κοινωνίας που θα της χαρίσει την πνευματική και ηθική της υγεία. Πιο συστηματικά, βέβαια, μας δίνει τη διδακτική και ηθική αποστολή της σάτιρας στο Δοκίμιον Ποιητικής (1877). Ας ακούσουμε το σχετικό απόσπασμα [Ανάγνωση από τον τόμ. Β΄, σσ. 318-319].

Έτσι, λοιπόν, «όλη του η σάτιρα (θρησκευτική, κοινωνική, πολιτική, και φιλολογική), αλλά και όλο του το έργο γενικά πηγάζει από ύψιστο ηθικό αίτημα και παίρνει ενσυνείδητα ηθικολογικό και διδακτικό χαρακτήρα. Ο Λασκαράτος με τη σάτιρά του γίνεται ο ανένδοτος αγωνιστής της αρετής, ο “ήρωας της αρετής και της γενναιότητος”». Άλλωστε, ο ίδιος υπήρξε άτομο ενάρετο και πολίτης έντιμος. Γι’ αυτό ακριβώς ο ίδιος ήταν ιδιαίτερα αυστηρός και ανυποχώρητος στην κριτική του. Πίστευε στη δύναμη της αλήθειας, την οποία νόμιζε ότι κατείχε και την οποία ήθελε να αποκαλύψει στην κοινωνία. Έχει γράψει χαρακτηριστικά: «Αφορεσμοί, φτυσιές σε δημόσιο μέρος, πετροβολισμοί στους δρόμους, φυλάκισες, εξορίες, κακολογιές, μπαστουνιές, πιστολιές, παγίδες, βρισιές, προσβολές δημόσιες κάθε λογής, φτώχεια τέλος από την εγκατάλειψη των συμφερόντων μου […], όλα αυτά αντί να μ’ αποθαρρύνουν, μ’ έκαμαν πάντα πειο δυνατό, πειο αποφασιστικό να ξαναρχίσω. Η καρδιά μου ποτέ δεν εκλονίσθηκε, ο χαρακτήρας μου ποτέ δεν έπεσε σ’ αντίφαση. Μια υπεράνθρωπη δύναμη με κυβερνούσε: η Αλήθεια». Με οδηγό, λοιπόν, την άγρυπνη συνείδησή του, με όπλο την ακαταμάχητη αλήθεια «του» και με μέσο τη σάτιρά του ο Ληξουριώτης στοχαστής επεδίωξε να γίνει ο ηθικός δάσκαλος και κοινωνικός αναμορφωτής.

Το λογοτεχνικό του έργο

Θα τελειώσουμε με τη σύντομη εξέταση του λογοτεχνικού έργου του Λασκαράτου, πεζογραφικού και ποιητικού, το οποίο γενικά έχει ηθικολογικό και αρετολογικό χαρακτήρα. Στα περισσότερα πεζογραφικά κείμενά του είναι κυρίως δημοσιολόγος και όχι τόσο λογοτέχνης. Έργο καθαρά λογοτεχνικό, δημιούργημα δηλαδή μυθοπλαστικής φαντασίας, ίσως δεν έχει γράψει κανένα. Παντού κυριαρχεί ο στοχασμός και ο μαχητικός συλλογισμός.

Τα περίφημα Μυστήρια της Κεφαλονιάς (1856), η πέτρα του σκανδάλου για τον αφορισμό αλλά και για τη φήμη του, έχουν υπότιτλο «Σκέψεις απάνου στην οικογένεια, στη θρησκεία και στην πολιτική εις την Κεφαλονιά». Οι Καταδρομές εξ αιτίας του Λύχνου (1862/1863), η Απόκριση εις τον Αφορεσμόν του Κλήρου της Κεφαλονιάς των 1856 (1867/1868) και Η δίκη μου με τη Σύνοδο (1869) είναι βιβλία πολεμικής. Τα δημοσιογραφικά, θρησκευτικά, πολιτικά και γλωσσικά του άρθρα το ίδιο. Η Στιχουργική της Γραικικής γλώσσης (1865), το Δοκίμιον Ποιητικής (1877) και η Τέχνη του δημηγορείν και συγγράφειν (1878, έκδ. 1954) είναι τεχνολογικά δοκίμια. Η Αυτοβιογραφία του, ιταλικά γραμμένη (1863-1898) είναι ντοκουμέντο μιας εποχής και όχι βέβαια έργο φαντασίας. Οι Στοχασμοί του (έκδ. 1921), όντας μια συλλογή συμπυκνωμένων σκέψεων, έχουν καθαρά γνωμολογικό χαρακτήρα. Οι Χαρακτήρες του – Ιδού ο άνθρωπος – (1886), έργο σοφό, γραμμένο με εύστοχη κοινωνική παρατήρηση και οξυδέρκεια, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον από την άποψη της χαρακτηρολογίας. Μπορεί να πει κάποιος ότι αυτό του το έργο πλησιάζει προς τη λογοτεχνία, αν και εδώ κυριαρχεί η σκέψη, ο στοχασμός.Laskaratos

Λογοτεχνικό έργο, δημιούργημα δηλαδή της φαντασίας, είναι το Ήθη, έθιμα και δοξασίες της Κεφαλονιάς (έκδ. 1924). Αλλά κι αυτό, παρ’ όλο που διαθέτει αρκετή φαντασία και νόστιμη σάτιρα, δεν έχει σπουδαία λογοτεχνική αξία. Είναι διηγήσεις, όπου μεταφέρονται αυτούσιες οι λασκαράτειες ιδέες για τη θρησκεία, την κοινωνία και την πολιτική.

Όσο για την ποίησή του, έχει συζητηθεί αρκετά η ποιότητά της. Είναι παραδεκτό ότι η ποιητική προσφορά του Λασκαράτου δεν ανεβαίνει σε μεγάλα ύψη. Άλλωστε, και ο ίδιος είχε επίγνωση των δυνάμεών του και με την ειλικρίνεια που τον χαρακτήριζε, ομολογούσε την αδυναμία του: Πρώτα με τον τίτλο της συλλογής του Στιχουργήματα διάφορα (1872) – όχι ποιήματα. Έπειτα, όπως τελειώνει τον πρόλογο στη Βάρκα –Κανονιέρα, καθώς αναφέρει ότι δεν κατόρθωσε να την ολοκληρώσει: «Επιθύμησα πάντα ν’ ανεβώ εις τον Παρνασσό, και πάντα μισοστρατίς ο ανήφορος μ’ εβάρυνε κ’ εγύρισα οπίσω. Δεν είχα τα φτερά του φίλου μου του Βαλαωρίτη». Ενώ αλλού έγραφε: «Εγώ δεν εστάθηκα ποτέ ποιητής, δεν έκαμα ποτέ ποίησες […], έκαμα στίχους». Αλλά και ο Παλαμάς έλεγε για τον Λασκαράτο ότι «είναι πολύ περισσότερον πολεμιστής ή όσον είναι ποιητής». Η μεγάλη του μέριμνα και αγωνία δεν ήταν η ποίηση αλλά οι ιδέες.

Ωστόσο, η μορφική τελειότητα του στίχου του είναι συνήθως άψογη, ιδίως στον ενδεκασύλλαβο, στον οποίο είχε ασκηθεί λόγω της μακροχρόνιας αναστροφής του με την ιταλική ποίηση. Αλλά και ως περιεχόμενο τα ποιήματά του, ιδίως τα σατιρικά, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Οι σατιρικές γελοιογραφίες και οι παρωδίες του είναι μοναδικές στη νεοελληνική ποίηση. Το σπινθηροβόλο και δηκτικό πνεύμα του αστράφτει πραγματικά στο «Ληξούρι εις τους 1836», στο «Γιατί τα τάλαρα τα λένε τάλαρα», στα σονέτα «Εις τον Έρωτα», «Η Δευτέρα Παρουσία», «Στην εικόνα μου», «Συχαριάσματα εις γενέθλια γαϊδάρου», και στη χαριτωμένη εκείνη παρωδία Καυγάς μεταξύ Αγαμέμνονος και Αχιλλέως με τους αμίμητους αναχρονισμούς της. Θ’ ακούσουμε αποσπάσματα από το «Γιατί τα τάλαρα τα λένε τάλαρα». [Ανάγνωση από τον τόμ. Β΄, σσ. 465-466,469-470].

Η σύντομη αυτή αναδρομή, που κάναμε στη ζωή και το πολύμορφο έργο του Ανδρέα Λασκαράτου, μας βοηθάει, νομίζω, να σχηματίσουμε μια όσο γίνεται πιο αντικειμενική εικόνα της προσωπικότητάς του. Τα κύρια χαρακτηριστικά της είναι ο στοχασμός, η μαχητικότητα και η εντιμότητα. Αν θέλαμε να εκφραστούμε πολύ επιγραμματικά, θα τον χαρακτηρίζαμε στοχαστή, αγωνιστή στοχαστή. Έκανε τριπλό αγώνα στη ζωή του, ηθικοθρησκευτικό, πολιτικό και γλωσσικό, με συνείδηση ευθύνης, με ήθος υπέροχο και με ψυχική αντοχή καταπληκτική – «με παστρικόν νουν και καθαρήν καρδίαν», όπως λέει ο ίδιος.

Παρ’ όλες τις επιφυλάξεις που μπορεί να έχει κάποιος για ορισμένες πλευρές του έργου του, δεν μπορεί να μην εκτιμήσει την υψηλή αντίληψη, που είχε για την ευθύνη της ζωής, και την άκαμπτη πίστη του στην ηθική αξία του αγώνα. Πλανήθηκε, βέβαια, και αρκετά, στα κοινωνικο-πολιτικά ζητήματα. Δεν μπόρεσε να κάνει την υπέρβαση, να απαγγιστρωθεί από την ταξική του θέση. Κι αν δεν είναι μεγάλος λογοτέχνης ή ποιητής, είναι βαθύτατα ανθρωπιστής και ο καλύτερος σατιρικός μας. Με τη ζωή και το έργο του προσπάθησε να βοηθήσει στην ηθικοποίηση του ανθρώπου.

Σήμερα που πέρασαν οι οξύτητες της εποχής του, ο Ανδρέας Λασκαράτος αναγνωρίζεται ως ηθική προσωπικότητα πρώτου μεγέθους στο νεοελληνικό 19ο αιώνα, μια σεβαστή μορφή των Γραμμάτων μας. Το έργο του έχει γίνει πανελλήνια γνωστό, ξεπερνώντας ακόμη και τα όρια της Ελλάδας. Σήμερα μπορεί να υπερηφανεύεται η Κεφαλονιά και ειδικότερα το Ληξούρι που τον γέννησε και τον έθρεψε, ενώ ο ίδιος μπορεί ήσυχος να κοιμάται στο Δράπανο του Αργοστολιού, όπου είναι θαμμένος. Σήμερα, μέσα στην ηθική ταλαιπωρία της εποχής μας, μορφές σαν του Λασκαράτου στέκουν σύμβολα ηθικής ελευθερίας, συνέπειας και αντοχής.

 Κείμενο ομιλίας που εκφωνήθηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Δήμου Παλικής 

«Λασκαράτεια δρώμενα 2009», στο Κηποθέατρο της Ιακωβάτειας Βιβλιοθήκης στις 3-8-2009.

Την ομιλία πλαισίωσαν με απαγγελίες αποσπασμάτων από το έργο του Α. Λασκαράτου

οι Βίκυ Γεωργοπούλου, Ηλίας Τουμασάτος και Κώστας Ευαγγελάτος.

Την ομιλία αφιερώσαμε στη μνήμη του Ληξουριώτη αγωνιστή Λευτέρη Ελευθεράτου,

δημοσιογράφου και συγγραφέα.

“Από κάμπους και βουνά πέρασα για να σε βρω”…

Οδηγώντας μέσα από καταπράσσινους κάμπους, φτάνεις στο χωριό “Αθέρας” και κατηφορίζεις για το “Πόρτο Αθέρα”.

Ένας κολπίσκος να με πεντακάθαρα, καταγάλανα νερά είναι ο ιδανικός προορισμός για οικογένειες με παιδιά και ζευγάρια που ζητούν να περάσουν ήσυχες, δροσερές, ρομαντικές στιγμές.

Βαρκούλες να αρμενίζουν ανέμελα στα καταγάλανα νερά και μονοπάτια κρυμμένα σε προσκαλούν να τα περπατήσεις και να ανακαλύψεις παραλίες μικρές και δροσερές, κρυμμένες από αδιάκριτα βλέμματα.

Χαρακτηριστική διαδρομή είναι το μονοπάτι που οδηγεί στη μικρή παραλία Αμύδι. Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα.

Οι ταβερνούλες της περιοχής υπόσχοντα να σου σερβίρουν καταπληκτικούς μεζέδες, Κεφαλονίτικη κουζίνα και φυσικά το φρεσκότερο ψάρι που έχεις γευτεί στην ζωή σου.

Ο Αθέρας συνδυάζει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τις καλοκαιρινές διακοπές αξέχαστες…

 

Κάθε χρόνο στης 26 Ιουλίου λαμβάνει χώρα στον Αθέρα το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής. Το πανηγύρι οργανώνεται στην πλατεία του χωρίου. Ζωντανή μουσική και χορός πλαισιώνουν τις εκδηλώσεις στις οποίες συμμετέχουν επισκέπτες από όλη την Κεφαλονιά.

Ο Αθέρας απέχει 14 χιλιόμετρα από το Ληξούρι και 35 χιλιόμετρα από τη πρωτεύουσα του νησιού το Αργοστόλι.

Οπότε; Πάμε Αθέρα ;

“Atheras” village!

The peaceful power of Lixouri. “I walked through the plains and mountains to find you”.

Driving through totally green trees and plains, you reach the village “Atheras” and descend the “Porto Atheras”.

A little golf with crystal blue sea water is the ideal destination for families and couples seeking to spend a quiet, cool, romantic moments.

You can see boats sailing casually in the blue sea while hidden paths invite you to walk and discover other small beaches, hidden from prying eyes.

A typical path is the one that leads to the small beach “Amydi”.

Do not forget to visit the church of St. Spyridon. The traditional taverns of the area promise to serve you amazing appetizers, and dishes of the Kefallinian cuisine and of course the freshest fish you’ve ever tasted in your life. “Atheras” village combines all the elements that make your summer vacation unforgettable..

Every year in July 26th the traditional festival of “Agia Paraskevi” takes place in “Atheras” village.

The festival takes place in the square of the village and includes live music and dance with visitors participating from all over Kefalonia.

“Atheras” village is situated 14 km from Lixouri and 35 kilometers from the island’s capital city, Argostoli.

So? Let visit “Atheras”!

Τα αετόπουλα Ανδρέας Γρηγορόπουλος και Μάκης Φαρακλός, δεν χορταίνουν τους Πετανούς. Όαση δροσιάς, όαση γαλαζοπράσσινη, ο επίγειος παράδεισος της Παλλικής.

Τι να πεις ;

Ζήστε την στιγμή !

 

Ο άνθρωπος από αρχαία χρόνια έψαχνε τρόπους να πετάξει. Για να το καταφέρει αυτό πέρασαν πολλά χρόνια. Σήμερα, το αλεξίπτωτο πλαγιάς είναι ο πιο εύκολος και απλός τρόπος να βρεθεί ο άνθρωπος στον αέρα. Με σωστή εκπαίδευση, καλή διάθεση και αγάπη σε μικρό χρονικό διάστημα θα είναι έτοιμος να κατακτήσει τους αιθέρες. Αν στο πίσω μέρος του μυαλού σας υπάρχει αυτή η ιδέα αλλά έχετε αμφιβολίες, ελάτε μαζί μας να γνωρίσετε αυτό το υπέροχο άθλημα κάνοντας μία διθέσια πτήση. Όσοι αποφασίσετε να συνεχίσετε στην εκπαίδευση, διακεκριμένοι εκπαιδευτές θα αναλάβουν να σας εκπαιδεύσουν και σύντομα θα είστε σε θέση να απολαμβάνετε την πτήση μόνοι σας με ασφάλεια, χαρίζοντας στον εαυτό σας νέες εμπειρίες και εικόνες τις οποίες θα έχετε για πάντα στην καρδιά σας και το μυαλό σας.

kefalonianparagliders.gr

 petanoi on air2 petanoi on air3

Χτες νωρίς το μεσημέρι πραγματοποιηθηκε στην αίθουσα του ΤΕΙ στο Ληξούρι, η προγραμματισμένη Ημερίδα για την ενίσχυση της Ελληνικής δεξαμενής εθελοντών δοτών του Μυελού των οστών.

Η ανταπόκριση του κόσμου, μηδενική! Η απουσία του Δήμου Κεφαλονιάς, εκκωφαντική! Η παρουσία Ιατρικού και Νοσηλευτικού προσωπικού της πόλης του Ληξουρίου, τραγική !

Αντί του προγραμματισμένου προγράμματος ομιλιών, το Προεδρείο και οι καλεσμένοι Αιματολόγοι Ιατροί, προσπάθησαν να μας εξηγήσουν με απλούς τρόπους,με απλά λόγια να καταλάβουμε την αξία του εθελοντισμού. Του εθελοντή δότη του Μυελού των οστών.Όπως δίνουμε αίμα, μπορούμε να κάνουμε κάτι παραπάνω δίνοντας λίγα κύτταρα αίματος παραπάνω από τον Μυελό των οστών. Μας μίλησαν για μιά απλή διαδικασία, χωρίς χειρουργικές επεμβάσεις απλώς παίρνουν με μιά βελόνα λίγα κύτταρα αίματος από τον Μυελό των οστών , χαμηλά στην λεκάνη μας. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να σωθεί μιά ζωή. Η πιθανότητα να είναι κάποιος εθελοντής δότης συμβατός με έναν ασθενή που χαροπαλεύει, είναι μεγάλη.

Η συζήτηση στην οποία συμμετείχαν ενεργά και οι ελάχιστοι συμπολίτες μας, ξεκίνησε με καλοσώρισμα από την Πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου Κεφαλονιάς κα Σοφία Ζαφειράτου και την Αιματολόγο Ιατρό και Αντιπρόεδρο της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας κα Ελισάβετ Γρουζή. Στο πάνελ της ενημέρωσης αυτής της αλυσίδας εκστρατείας, αυτής της αλυσίδας της ζωής, καθόντουσαν και οι: Μαρία Παγώνη, Αιματολόγος Ιατρός και Διευθυντρια της Αιματολογικής ΚΛινικής του Ευαγγελισμού και της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού, η Αικατερίνη Χατζηπέτρου, Εκπρόσωπος Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών του Συλλόγου «όραμα ελπίδας» και ο Βασίλειος Δενδρινός, Αιματολόγος Ιατρός και ασχολείται με τις μεταμοσχεύσεις παιδιών.

Ελισάβετ Γρουζή «Ευχαριστούμε την Σοφία Ζαφειράτου, η οποία έχει κάνει τρομερή προσπάθεια όλο αυτό το διάστημα για να μας βοηθήσει σε αυτήν μας την προσπάθεια. Εκπροσωπούμε την Ελληνική Αιματολογική Εταιρεία, μιά εταιρεία η οποία ασχολείται με τα αιματολογικά νοσήματα«.

Με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε η ημερίδα ενημέρωσης. Ακολουθούν μερικά σημεία της συζητησης

Σοφία Ζαφειράτου «Να σας ευχαριστήσω που είστε εδώ. Σήμερα μπαίνει το πρώτο λιθαράκι για να συνεχίσουμε αυτήν την προσπάθεια. Ως Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Κεφαλονιάς θα συνεχίσω αυτήν τηνπροσπάθεια, επεσε ο σπόρος στην γη και ευελπιστώ σιγά-σιγά θα αρχίσει να καλλιεργείται, να φουντώνει και να συμμετάσχουμε και εμείς ενεργά σε αυτήν την αλυσίδα. Την επόμενη φορά που θα μας επισκεφτούν οι άνθρωποι από τον Σύλλογο «Όραμα Ελπίδας» και από την Αιματολογική Εταιρεία, θα είμαστε πιο έτοιμοι να ακούσουμε όσα έχουν να μας πουν.»

Μαρία Παγώνη «Γίνε εθελοντής δότης αίματος και αιμοποιητικών κυττάρων. Τα κύτταρα αυτά προέρχονται από τον μυελό των οστών και εκεινα που βρίσκονται στο ομφάλιο αίμα είναι ικανά να θεραπεύσουν νοσήματα όπως η λευχαιμία. Δίνουν την δυνατότητα να ζήσουν πολλά παιδια και ενήλικες. Τα κύτταρα αυτα είναι σημαντικό από που και πως μπορούμενα τα πάρουμε γι’αυτό και κάνουμε όλη αυτήν την προσπάθεια».  «Είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί συμβατός δότης στην παγκόσμια δεξαμενή. Τρέχουν οι άνθρωποι συναισθηματικά φορτισμένοι να βοηθήσουν την στιγμή που χρειάζεται βοήθεια κάποιος δικός τους άνθρωπος. Πρέπει να είναι εγγεγραμμένοι και ταυτοποιημένοι. Φανταστείτε ότι πρέπει να έχει μιά ταυτότητα, όπως είναι η ομάδα αίματος. Για να γίνει η ταυτοποίηση χρειάζεται χρόνος και αρκετοί ασθενείς δεν έχουν χρόνο, είναι εναντίον τους ο χρόνος γι’αυτό είναι πολύ σημαντικό να είναι εγγεγραμμένοι και ήδη ταυτοποιημένοι. Οι δότες πρέπει να είναι ήδη στην δεξαμενή. Στην Ελλάδα δεν έχουμε καλή πληροφόρηση. Τρέχουμε όλοι όταν χρειάζεται και μετά το ξεχνάμε.» 

dotis mielou oston imerida lixouri25

Αικατερίνη Χατζηπέτρου «Να σας ευχαριστήσω που αφήσατε ότι θα κάνατε μιά Κυριακή πρωϊ και είστε εδώ μαζί μας. Είναι σαν να λέτε σε όλες τις μανούλες που έχουμε εμείς στην Μονάδα, ότι είστε δίπλα τους. Υπάρχει πολύς κόσμος αυτήν την στιγμή που περιμένει να μπει ο γιατρός στο δωμάτιο της Κλινικής και να του πει «βρέθηκε δότης» και θα έχεις την δυνατότητα να ζήσεις. Ένα όραμα ελπίδας, όπως αυτό που δημιουργήθηκε, είναι να ενημερώνει τον κόσμο και να αυξήσει τον αριθμό των εθελοντών. Όπως δίνεις αίμα να δίνεις και κάποια κύτταρα του αίματος. Είναι μιά άλλη διαδικασία, αλλά είναι ακίνδυνη και δίνει την δυνατότητα να ζήσει ένας ασθενής. Στην Ελλάδα από τέλη του ’80 όπου ξεκίνησαν οι μεταμοσχεύσεις έως και το 2000, οι δότες ήταν ελάχιστοι. Γενικά είμαστε η τελευταία χώρα στον κόσμο, στην Παγκόσμια κατάταξη εθελοντών δοτων του μυελού των οστών. Ξεκινησε η Αιματολογική Εταιρεία μιά πολύ σημαντική προσπάθεια και έτσι έχουμε καταφέρει σιγά σιγά να ενημερώνουμε τον κόσμο και να γράψουμε νέους εθελοντές δότες μυελού των οστών. Είναι απλές οι διαδικασίες»

Ελισάβετ Γρουζή «Το 70% των ασθενών δεν έχουν συμβατό δότη στο συγγενικό τους περιβάλλον και ψάχνουμε να βρούμε δότη μέσω της Παγκόσμιας Δεξαμενής εθελοντών δοτών μυελού των οστών, οπότε καταλαβαίνετε πόσους πολλούς δότες πρέπει να έχουμε μέσα σε αυτήν την δεξαμενή. Αν στην Ελλάδα είχαμε γύρω στους 100.000 δότες ταυτοποιημένους θα βρίσκαμε μοσχεύματα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Γι’αυτό κάνουμε αυτήν την προπάθεια να γράψουμε όσους περισσότερους δότες μπορούμε. Στην Ελλάδα έρχονται μοσχεύματα από την Κύπρο (1η σε εθελοντές δότες μυελού των οστών), την Γερμανία.»

Βασίλειος Δενδρινός «Είναι κάτι πολύ απλό και ακίνδυνο και όλοι μπορούμε να συμμετέχουμε και να στηρίξουμε αυτήν την προσπάθεια εθελοντών δοτών του μυελού των οστών.»

Στο ακόλουθο βίντεο θα ακούσετε όλες τις τοποθετήσεις. Την επόμενη φορά καλό θα ήταν να παρακολουθησετε τις ομιλίες. Γιατί όλοι κάποια στιγμή στην ζωή μας, θα χρειαστούμε βοηθεια !!!! Και τότε ; Εγγραφές έγιναν, καθώς από τους 10 που ήρθαν οι 3 θέλησαν να γίνουν εθελοντές δότες. Οι δυό μαλιστα είναι σπουδαστές του Τμήματος ΤΗ.ΜΟ του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων!

Αριστέα Χαριτάτου

 

Η περιοχή του Γέρου Γόμπου κρύβει πολλές φυσικές ομορφιές. Οι άγριες  καιρικές συνθήκες εχουν σμιλέψει τα βράχια και έχουν δημιουργηθεί φυσικές πισίνες.
Αρκεί να έχεις διάθεση να εξερευνήσεις την γύρω περιοχή και μετά να ξαποστάσεις, αφού εχεις χορτάσει περπάτημα, στην σκιά του αρχοντικού φάρου.

 


Με εφόδιο τα αθλητικά παπούτσια, ένα μπουκάλι νερό και έναν καλό φίλο, είτε δίποδο, είτε τετραποδο, αρχίζεις να κατηφορίζεις τα μονοπάτια που έχουν χαράξει είτε τα αγριοκάτσικα (το πιθανότερο) είτε αλλοι περιπατητές.
Ένα τέτοιο μονοπάτι ακολούθησα πρόσφατα συντροφιά με τον πιο πιστό μου φίλο.
Ένα μονοπάτι που ξεκινά απο την πίσω μερια του φάρου και καταληγει σε βραχώδεις παραλίες, σε σπηλιές καλά κρυμμένες από τα πολλά μάτια και, όπως ανέφερα παραπάνω, σε φυσικές πισίνες οπου και ο πιο ταλαντούχος τεχνίτης θα ζήλευε.
Σε μερικές μεριές τα βράχια είναι πολύ μυτερά αλλά με καλά αθλητικά παπούτσια δεν αντιμετωπίζεις κάποιο πρόβλημα.
Η εξερεύνηση μεγάλη και τα «ευρήματα»πολλά, ενδιαφέροντα και αναζωογονητικά. Μιά βουτιά, όχι στα άγρια νερά, αλλά στην πισίνα που σμίλεψαν αγέρας και θαλασσα, ήταν απαραίτητη και δροσιστική.
Την επόμενη φορά που θα επισκεφτείτε τον Γέρο Γόμπο, μην παραμείνετε στην σκιά του Φαρόσπιτου αλλά εξερευνήστε!
ΑΞΙΖΕΙ!

Αρ. Χαριτάτου

 

Αύριο ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 Απριλίου 2017, η Παραδοσιακή Ταβέρνα «όστρια» στον Μέγα Λάκκο, ανοίγει τις πόρτες της και σας υποδέχεται ανανεωμένη.

 

Από τις 12 το μεσημέρι και μετά σας περιμένουμε να απολαύσετε, αρχικά, το μεσημεριανό σας και κατόπιν ότι λαχταρά η διάθεση σας.

Κάτω από την περγουλιά, με τον ήλιο να σας (και να μας) ζεσταίνει καλοσωρίζουμε μαζί την νέα σεζόν.

 

Γλυκές Ευχές από τα Ζαχαροπλαστεία Μαυροειδής

Καλή Ανάσταση, καλό Πάσχα.
H Σταύρωση και η Ανάσταση του Χριστού
ας είναι η αρχή
για έναν κόσμο Ανθρώπινο,
γεμάτο συμπόνια και αγάπη.

Πασχαλιάτικες ευχές

από τον Αντιδήμαρχο Ληξουρίου

Γιώργο Κατσιβέλη

Εύχομαι η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης

με την Εβδομάδα των Θείων Παθών

και την Ανάσταση του Κυρίου

να σηματοδοτήσει για τον καθένα μας χωριστά

πνευματική και ψυχική Ανάσταση….

Καλό Πάσχα

 

katsivelis antidimarxos pasxa 2017

ΕΥΧΕΣ απο το s/m ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

Οι Άγιες μέρες του Πάσχα

και της Ανάστασης του Κυρίου

να είναι φωτεινός οδηγός για τη ζωή όλων μας!

Χρόνια Πολλά!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Αφοί Ευαγγελάτου